Konforun Bedeli - Mahşerin Eşiğinde Dünya Sevgisi
Bir Çadırın Eşiğinde
Bismillahirrahmanirrahim
O gün havalar öyle aniden soğumuştu ki, soğuğa pek alışkın olmayan Çukurova’nın bu ılıman ikliminde ne yapacağımı şaşırmıştım. Ellerim buz kesiyor, adeta donuyordum; henüz kışa tam anlamıyla hazırlık yapamadığımız bir vakitte yakalanmıştım bu soğuklara. Kendi konforumdan endişe edip alelacele ayağıma üst üste iki tane patik geçirdim. Evin bahçesinden kahvaltılık bir şeyler getirmek için terliğime basıp dışarı adımı attığım an, patiklerin kaymasıyla terliğe takılıp yüzüstü yere kapandım. Dizlerimin ve avuçlarımın yere çarpmasıyla öylece kaldım. Belki de en son çocukken böyle düşmüştüm; sanırım yıllardır unutmuşum böyle bir düşüşü.
İnsanın kendini koruma telaşı, bazen ayağına dolaşıyor işte. Ben orada kendi bahçemde, sırf soğuktan korunmak için kat kat giyinmişken, kendi konforumun peşindeyken bir anda çaresizce yere düştüm. Dizlerimin ve avuçlarımın üstünde doğrulmaya çalışırken, o anın sızısı beni birdenbire çok daha derin bir yere ve sarsıcı bir tefekküre taşıdı. Kendi sıcak yuvamda ufacık bir soğuk yüzünden bencilce telaşa kapılıp yere düşen benliğim, bana o günlerde zihnimden hiç çıkmayan Filistin’i ve oradaki kardeşlerimi hatırlattı.
Ayağında patiği, başının üstünde çatısı, altında basacak kuru bir toprağı bile olmayan; sel sularının ve çamurun içinde yaşam mücadelesi veren o insanlar ne yapıyordu? Benim yıllar sonra yaşadığım bu tek bir düşüş bile canımı bu kadar yakmışken, onlar her gün ne büyük acılarla imtihan ediliyorlardı? Kendimi korumaya çalışırken takılıp düşmem, aslında dünyada kurduğumuz o geçici emniyetin ve kendi derdimize düşme halimizin ne kadar acizce olduğunu yüzüme çarpan bir uyarı gibiydi.
Bugünlerde Filistin aklımdan hiç çıkmıyor desen yeridir. Elbette buradan düşünüp hissettiklerimin onların yaşadığı devasa trajedinin yanında ne kadar küçük kaldığının farkındayım; elimden gelenler ne yazık ki çok az. Fakat sadece düşünmek bile insanın vicdanını sızlatıyor, belki birilerinin bir noktada harekete geçmesine vesile olur umudunu yeşertiyor. İnşallah hepimizde kalıcı bir farkındalık oluşur ve Filistin hiç aklımızdan çıkmaz; öncelikle kendi nefsime sözümdür bu.
Sosyal medyada, ekranlarda gördüğümüz o acı tablo içimizi yakıyor. Çadır brandalarının yağmurları sızdırması, çadırları basan seller, insanların sığınacak güvenli bir yer bulamayarak bu dondurucu soğuklarda tir tir titremesi... Üstelik açlığın, kıtlığın ve yokluğun en acı şekilde hissedildiği bir zamanda yaşanıyor bütün bunlar. Elbette onların sabrı, çektikleri bu imtihanın büyüklüğü ve alacakları mukaddes mükafat şüphesiz çok büyük. Onlar bu sabırla yücelirken, peki bizler? Bizler bu refahın içinde, eldeki imkanlarla bu imtihandan kaçabildiğimizi zannederek ne kadar büyük bir vebalin altındayız? Kendi nefsimi sorgulama ve elimden gelenin en fazlasını yapma mecburiyetini, bu soğuk günlerde iliklerime kadar hissediyorum. "Daha fazla ne yapabilirim?" sorusu zihnimi kurcalarken, içinde bulunduğum bu ruh hali beni çok eski ve sarsıcı hakikatlere, Kur’an’ın ayetleriyle baş başa bıraktı.
İnsan, kalbinin köklerini nereye salarsa, rüzgar oradan eser. Hayatın koşturmacası içinde bazen unuttuğumuz, bazen de bilerek üstünü örttüğümüz en acı gerçektir bu. Dünya dediğimiz bu kısa mola yerinde, ilişkilerimizi, dostluklarımızı, sessizliklerimizi ve durduğumuz yerleri hangi terazide tartıyoruz? Kimi zaman konforumuz bozulmasın, kimi zaman menfaatimiz zedelenmesin ya da sadece "başkaları ne der" korkusuyla hakikatin kenarından sessizce dolaşıyoruz. Oysa Kur'an, bu geçici sığınaktaki tavizlerin ahiretteki karşılığını çok sarsıcı bir netlikle yüzümüze çarpar.
Get Adile Güngör (Hz.Ahmed'in İzinde ﷺ 🌹🍉𓆞🐜 )’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bunun en çarpıcı örneklerinden biri Ankebût Suresi'nin 25. ayetidir. Hz. İbrahim'in kavmine hitaben belirttiği gibi: "Siz, sırf aranızdaki dünya hayatına has muhabbet uğruna Allah'ı bırakıp birtakım putlar edindiniz. Sonra kıyamet günü birbirinizi tanımazlıktan gelecek ve birbirinize lanet okuyacaksınız."
İpin koptuğu yer tam da burasıdır. Dünyada çıkarlar, konfor veya korkular uğruna kurulan sahte bağlar, kurulan o gönüllü ortaklıklar, hesap günü geldiğinde en büyük düşmanlıklara dönüşür. Dünyada zulme, haksızlığa ya da batıla karşı sırf "dünya hayatına has muhabbet" (dünyevi menfaat ve rahatlık) adına ses çıkarmayanlar, o gün birbirlerini tanımamak için kaçacak delik arayacaklardır. Bugün mazlumun ahine kulak tıkayıp zalimlerin sofrasında oturanlar, ticari çıkarları ya da konforları zedelenmesin diye boykotu, adaleti, insani duruşu küçümseyenler; aslında o ayette tasvir edilen ruh halinin bugünkü aktörleridirler. Dünyada zalime meyletmenin bedeli, Hûd Suresi 113. ayette buyurulduğu gibi çok ağırdır: "Sakın zulmedenlere meyletmeyin; sonra size ateş dokunur. Sizin Allah’tan başka yardımcılarınız yoktur, sonra yardım da göremezsiniz."
Zulme karşı susmak, zalimin ticaretine ortak olmak veya konforlu sessizliği haktan üstün tutmak, insanın ruhunu yavaşça uyuşturan bir zehirdir. İnsan bazen en yakınlarındakini, ailesini, çevresini ya da ticari ortaklarını kaybetmemek adına ilahi ölçüleri esnetir. Nitekim Tevbe Suresi'nin 24. ayeti bu zaafımızı bütün çıplaklığıyla yüzümüze vurur: De ki: "Eğer babalarınız, oğlan kardeşleriniz, eşleriniz, hısımlarınız, kazandığınız mallar, kısıtlanmasından korktuğunuz ticaret ve beğendiğiniz meskenler size Allah'tan, Resûlünden ve O'nun yolunda cihad etmekten daha sevgili ise, artık Allah'ın emri gelinceye kadar bekleyin!"
İnsanın kalbi ticaretine, konforuna ya da korkularına yenik düştüğünde, vicdanındaki adalet duygusu da yavaş yavaş iflas eder. Filistin’de, dünyanın başka bir köşesinde, insanlığın onurunun ayaklar altına alındığı yerlerde "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" mantığıyla sessiz kalmak, o ticari ve dünyevi muhabbetin bir tezahürüdür.
Ne var ki, dünyada bu sessizliği ve konforu kazanç zannedenler, ahiretin mahşer yerinde hayatın en büyük şokunu yaşayacaklar. A'râf Suresi'nin 38 ve 39. ayetleri, bu tablonun mahşerdeki mahcubiyetini adeta resmeder: Dünyada birbirlerine destek olan, zalimlerin düzenine sessiz kalıp ortaklık eden o kalabalıklar, o gün birbirlerini suçlayacaklardır: "Ey Rabbimiz! Bizi işte bunlar saptırdılar; onlardan dolayı ateşe iki kat azap ver!" Ötekiler ise dönecek ve "Sizin bize karşı bir üstünlüğünüz yoktur; kazandığınız günahlar yüzünden tadın azabı!" diyeceklerdir. Zuhruf Suresi'nin 67. ayetinin belirttiği gibi, o gün takva sahipleri hariç, dünyadaki dostluklar ve menfaat ortaklıkları birbirine düşman kesilecektir.
O halde dönüp kendi vicdanımıza sormamız gerekmiyor mu?
Bugün kurduğumuz ilişkiler, yaptığımız tercihler, ticari alışverişlerimiz, boykot kapısından kaçışlarımız ya da haksızlık karşısındaki dilsiz duruşumuz hangi terazide tartılıyor?
Yarın mahşer yerinde yüzüne bakamayacağımız hiçbir dostluğa, arkasında duramayacağımız hiçbir konfora bugün kapı açmamalıyız. Çünkü dünya geçicidir; fakat insanın haktan yana koyduğu tavır ya da batıla kestiği bilet ebedidir. İnşallah, o büyük hesap gününde birbirimizin yüzüne lanet okuyanlardan değil; hakikat uğruna omuz omuza vermiş, vicdanı temize çekilmiş kullardan olalım. Üşüdüğümüz bu soğuk odalarda bile yüreğimiz o mazlumlarla ısınana ve vicdanımız uyanık kalana dek susmamak duasıyla...
Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala ali seyyidina Muhammed.
