Member-only story
Carter — Bölüm 20: Öngörülemeyenler
Bir Genç Yetişkin Kurgu Serisi
Bu bölümü ücretsiz okumak için buraya tıklayabilirsiniz.
David ile sohbetimizin ardından bugün serginin düzenleneceği okul olan kasabanın tek lisesine doğru birlikte yürüdük. Saat neredeyse üç olmak üzereydi ve Kevin’a söz verdiğim gibi daha erkenden orada olamamıştım. Bu sohbetin bu kadar uzaması sinir bozucu bir şekilde enteresandı. Biz kafeden ayrılırken David’in hiç değişmeyen yüz ifadesindeki keyfin yoğunluğu ikiye katlanmıştı ve ellerini cebine koyup yanımda yürümeye başladığında, “filozofun ekmeği bu işte, şu an karnım doymuşçasına iyi hissediyorum bu arada,” demişti.
Tuhaf. Çok tuhaf.
Daha önce hiç felsefe okumuş arkadaşım olmamıştı, ondan tuhaftır belki de. Yani herkes kendince, kendi alanında felsefe yapıyordu, mesela ben temel eğitimle ilgili bundan da fazla konuşabilirdim ama asıl mesele şuydu ki David, sadece kendi alanında konuşabilecek birine de pek benzemiyordu. Bunun iki nedeni olabilirdi, ya felsefe okuduğu için böyleydi yani bu dal neredeyse her şeyi kapsıyordu zaten ya da gerçekten her şeyle ilgili çene yapmayı seviyor olabilirdi. Çünkü bir ara, girmediğimiz konu, zorlamadığımız sınır kalmamış gibi hissetmiştim ve üstelik kafasında bir yerlerde kendine bir güzel yer edinmiş gerekli veya gereksiz bilgi birikiminin de haddi hesabı yoktu.
